บทที่ 42 ข้าไม่อยากเป็นสนมแล้ว

บทที่ 42 ข้าไม่อยากเป็นสนมแล้ว

แสงอรุณส่องผ่านม่านบางเข้ามาในตำหนัก

เซียวจิ่งเหยียนรู้สึกถึงความหนักของร่างกายเป็นอย่างแรก ไหล่ของเขากว้างขึ้น แขนที่เคยเรียวเล็กกลับแข็งแรงดังเดิม แม้แต่บาดแผลซึ่งเคยอยู่บนร่างหลินเยว่ก็หายไป เหลือเพียงความเจ็บจาง ๆ ราวกับเป็นความทรงจำของคนอื่น

เขายกมือขึ้นมอง

ฝ่ามื...